Historia czujki dymu

Początkowo przed stworzeniem czujki dymu, która działała skutecznie wykonano setki prób lecz efekt nie był zadowalający. Walter Jaeger fizyk pochodzenia szwajcarskiego zapalił cygaro, ku jego zdziwieniu urządzenie wykryło dym. Były to pierwsze kroki do powstania jonizacyjnych czujek dymu.

W późniejszym czasie, również Szwajcarski uczony wykonał czujkę, które potrafiła wykryć dym w miejscu gdzie było to najbardziej potrzebne i często dochodziło do pożaru czyli w kopalni. Z roku na rok urządzenie było udoskonalana i było coraz czulsze na występujący dym. Pierwszy raz w 1951r. sprzedano urządzenie. Jednak ze względu, że czujka dymu była droga znalazła zastosowanie jedynie w obiektach państwowych oraz w obiektach gdzie występowało duże zagęszczenie ludzi. Jako pierwsi użytkowali je Amerykanie.

Jak działa czujka jonizacyjna izotopowa?

W czujce wykorzystano promieniowanie radioaktywne oznacza to, że w komorze gdzie dostaje się dym występują pierwiastki ciężkie. Co ma zaletę ze względu na wysoką czułość wykrywania cząsteczek występujących podczas pożaru w dymie. Zdarza się, że czujki jonizacyjne mają większą skuteczność w wykrywaniu dymu od czujek instalowanych obecnie, poza tym często powodują mniej fałszywych alarmów. Są odporne na zmienne warunki panujące na zewnątrz z uwagi na prostą konstrukcje. Nie możemy zapomnieć jednak, że jak w przypadku czujek dymu o innej zasadzie działania tak i w tym konieczne są przeglądy okresowe, ponadto jest to narzucone prze prawo naszego kraju.

Zjawiska fizyczne w czujce jonizacyjnej

W czujce zachodzi jonizacja atomów powietrza cząstki alfa, emitowanej przez źródło promieniujące. Komorą pomiarowa składa się z dwóch części. Do jednej z nich dopływa powietrze z zewnątrz, natomiast do drugiej nie. Na płycie zlokalizowanej pomiędzy dwoma komorami zachodzi zjawisko fizyczne. Cząsteczki tlenu oraz azotu zderzają się ze sobą na przemian. Co powoduje powstanie ujemnych i dodatnich jonów.  Co finalnie powoduje przepływ ładunków wzdłuż krzywych pola elektrycznego do odpowiednich elektrod. W przypadku wystąpienia pożaru dym wnika do pierwszej z komór co powoduje nierównowagę prądową. Będące w z drugiej z komór elektrony są przyciągane przez cząstki dymu a co za tym idzie zaburzają równowagę. Ponieważ pozostałe cząstki są lżejsze i bardziej ruchliwe. Co skutkuje różnym co do wartości strumieniem prądu. Wykorzystując scalony układ pomiarowy zawarty w czujce jonizacyjnej izotopowej mierzący potencjał elektryczny stwierdzamy pożar a czujka przechodzi w stan alarmowania.  W skrócie wykorzystujemy zjawisko jonizacji powietrza. Dodatkowo przepływ prądu jonizacyjny jest możliwy do zaobserwowania.

Czujki jonizacyjne jednak wychodzą z użycia, ze względu na przestarzałą budowę oraz materiały promieniotwórcze niebezpieczne dla środowiska. Wymagana jest utylizacja czujek jonizacyjnych izotopowych ponieważ zawierają one pierwiastki ciężki, które nie rozkładają się w środowisku oraz są szkodliwe dla zdrowia człowieka.